Ervaringen

Hanneke van Dijk

‘Ik werk al een paar jaar in het hospice. Na ruim een jaar in de keuken wilde ik toch weer de zorg in. Dus ik heb nu een combi-functie en dat maakt het voor mij completer. Inmiddels zijn mijn speciale soepjes van de maandagochtend een begrip. Omdat ik zowel in de keuken als in de zorg werk zette ik in het begin collega’s en gasten wel eens op het verkeerde been. Dat heeft al gezorgd voor hilarische momenten. Zo kom ik wel eens bij een gast die dan spontaan zijn ontbijtlijstje opnoemt, omdat ik de vorige keer als keukenvrijwilligster kwam. Op zo’n moment zeg ik: ‘Ik zal het even doorgeven aan de keuken. Dan zie je ze denken….hoezo doorgeven aan de keuken?

We maken allemaal mooie, emotionele momenten mee. Dat maakt het werk bijzonder.

Je kunt meedoen aan allerlei activiteiten die het hospice voor ons organiseert, zoals klinische lessen, bijscholingen en workshops. Inmiddels zijn we met een groep de Therapeutic Touch cursus gestart. Het is leuk om dit met andere zorgvrijwilligers en verpleegkundige collega’s te doen. Je werkt dan weer op een andere manier met elkaar en leert elkaar ook weer anders kennen.’

 

Adeline van Waning

‘Graag masseer ik handen en voeten van gasten. Ik voel me ontroerd bij de intimiteit waar ik dan in toegelaten word en merk dat ik een speciale liefde voel voor oude, door en door gebruikte (en soms mis-bruikte) lichaamsdelen, die zoveel meegemaakt hebben in een mensenleven. Handen die zo vaak de was hebben gedaan, vroeger nog in teiltjes; voeten die zovele kilometers hebben gelopen. Lichaamsdelen die soms weinig liefdevolle aandacht hebben gekregen.’

‘De nachtkastjes boeien me; waar iemand in het laatste stukje de in deze fase nog essentiële zaken onder handbereik wil hebben: de bril, het blocnootje, de telefoonnummers, de zakdoek, de asbak en shag, een boek, de persoonlijke rommeltjes, een chocolaatje. De kamerinrichting geeft al een beeld van iemands leven; en bij het nachtkastje in nog meer geconcentreerde vorm. Benieuwd hoe mijn nachtkastje eruit zal zien.’

‘Het is aangrijpend om mee te maken hoe mensen zich soms ‘sluiten’ bij het sterven, in angst; en anderzijds: hoe sommigen zich openen, en ingrijpende veranderingen doormaken. Ik denk aan een vrouw, over wie de familie zoiets zei: we hebben nooit eerder zo met haar kunnen praten, ze heeft nog nooit zoveel interesse in ons en anderen getoond. Ik ben blij, dankbaar, dat ik deel ben van de Hospice Alkmaar family.’